بی تردید حوزه های علمیه در طول تاریخ حیات خود پرونده درخشانی از خود به جا گذاشته اند که استمرار فکر و عمل دینی، مرهون تلاش بی وقفه مراجع عظام، محققین و مبلغان حوزه های علمیه است.
در این میان اگر چه بانوان در اغلب زمان ها از فیوضات الهی و عملی حوزه ها برخوردار بوده و مستقیم و غیر مستقیم مخاطبِ ندای الهام بخش پیام آوران دینی قرار داشته اند؛ لیکن به دلایل مختلف، ایجاد حوزه های علمیه خواهران در سطح کشور ضرورت یافت.
ایجاد حوزه های علمیه خواهران بر مبنای گسترش تحصیلات دینی و نیز هدفمند ساختن آن ها صورت گرفت. بدیهی است که حوزه های علمیه خواهران از جهات مختلفی به گسترش دینداری کمک می کنند
که از جمله آنها می توان به موارد ذیل اشاره کرد:
الف: ارتقای دانش و دینداری خواهرانی که وارد حوزه ها می شوند.
ب: ترویج دانش دینی در میان بانوان به طور مستقیم و بوسیله مبلغان زن با اتکای بر نیازها و تجارب زنان.
ج: گسترش دینداری در خانواده ها به اتکای مادران و خواهران متدینی که یا در حوزه ها تحصیل کرده اند و یا به وسیله مبلغات ارشاد شده اند.


اهداف حاکم بر نظام تعلیم و تربیت در حوزه علمیه حضرت نرگس

۱-تربیت بانوان عالم،مومن،متعهد، بصیر، انقلابی، متخلق، آگاه و وظیفه شناس در ایفای مادری و همسری و پاسداری از تحکیم وتعالی خانواده.

۲-تربیت بانوان متخصص و کارآمد در راستای تحقق رسالت و مأموریت های حوزه های علمیه در عرصه های:

تبلیغ و ترویج فرهنگ و معارف اسلام ناب در سطوح و ساحت های مختلف؛

تعلیم و تربیت در حوزه های علمیه و سایر جوامع علمی -فرهنگی؛

تحقیق و پژوهش، نظریه پردازی و اجتهاد در عرصه علوم اسلامی – انسانی؛

راهنمایی و مشاوره در عرصه های فردی ، خانوادگی و اجتماعی

مدیریت و راهبری امور مراکز علمی، فرهنگی، تبلیغی و آموزشی؛